METADOTIKO 05

 

ΤΗΣ ΚΑΚΗΣ ΜΠΑΛΗ

finance@ekdotiki.gr

Εδώ και μερικές μέρες έχει μπει άλλη μια καινούργια λέξη στη δημόσια συζήτηση για την ελληνική κρίση. Η λέξη «Τρόιχαντ» (ολόκληρη στα γερμανικά «Treuhandanstalt» ή σε ελληνική απόδοση «ίδρυμα καταπιστευτικής διαχείρισης»), την οποία λάνσαρε ο πρόεδρος του Eurogroup, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ως το κατάλληλο εργαλείο για να προχωρήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα.

Ο Γιούνκερ εμπνεύστηκε από το ίδρυμα που έφτιαξε το 1990 η τελευταία κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας σε συνεννόηση με τη Βόννη, ώστε να ιδιωτικοποιήσει ή να κλείσει τις κρατικές επιχειρήσεις της DDR. Ουσιαστικά η Τρόιχαντ έπιασε δουλειά μετά την ενοποίηση και μέσα σε τρία χρόνια ανέλαβε να ιδιωτικοποιήσει 8.500 εταιρίες με 45.000 εργοστάσια και σχεδόν τέσσερα εκατομμύρια εργαζόμενους –αξίας 600 δισεκατομμυρίων μάρκων, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Φεβρουαρίου του 1990- καθώς και 2,4 εκατομμύρια εκτάρια αγροτικής και δασικής δημόσιας γης, την ακίνητη περιουσία του Λαϊκού Στρατού της DDR, των κομμάτων, των μαζικών οργανώσεων και της ΣΤΑΖΙ (των διαβόητων μυστικών υπηρεσιών).

Ο πρώτος πρόεδρος της Τρόιχαντ τα βρόντηξε σε κάτι παραπάνω από ένα μήνα, θεωρώντας ότι οι ιδιωτικοποιήσεις γίνονταν με παράλογη ταχύτητα, χωρίς εγγυήσεις για τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων και τη διατήρηση των θέσεων εργασίας. Ο δεύτερος πρόεδρος της Τρόιχαντ δολοφονήθηκε από τη RAF – «Φράξια Κόκκινος Στρατός» μερικούς μήνες μετά το διορισμό του. Η τρίτη πρόεδρος παρέμεινε μέχρι τη διάλυση της Τρόιχαντ το 1994 κι όταν παρέδωσε τον απολογισμό του έργου της, αυτός ήταν τραγικός: 2,5 εκατομμύρια άνεργοι και 240 δισεκατομμύρια μάρκα χρέος για τα δημόσια ταμεία της ενωμένης Γερμανίας. Από τις ιδιωτικοποιήσεις το γερμανικό κράτος εισέπραξε μόλις 60 δισ. μάρκα, ενώ για να τις δρομολογήσει ξόδεψε 300 δισ. Οι νέες θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν ήταν μερικές χιλιάδες, αυτές που χάθηκαν μερικά εκατομμύρια.

Επιπλέον, στη χώρα που είναι περήφανη για τη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού της, ένα μεγάλο μέρος των επιχειρήσεων έγινε βορά στα χέρια απατεώνων. Εργοστάσια δόθηκαν για ένα κομμάτι ψωμί με την υπόσχεση των αγοραστών – επενδυτών να τα εξυγιάνουν και να τα κάνουν κερδοφόρα, αλλά τελικά προτίμησαν να τα πουλήσουν ως ακίνητα – και να θησαυρίσουν σε χρόνο ρεκόρ. Το 1998 η γερμανική Βουλή υπολόγισε ότι 3 έως 10 δισ. δημόσιας περιουσίας της DDR «χάθηκαν» εξαιτίας των απατεώνων – κάποιοι από αυτούς λογοδότησαν στη Δικαιοσύνη και μπήκαν φυλακή.

[ πηγη ]

Advertisements